En de boer, hij ploegde voort

Onderbelicht deelnemer Dimitri schrijf openhartig over deze harde klap, het loodzware herstelproces, maar ook over de onvoorwaardelijke steun van zijn gezin. De hulp van Boeren op een Kruispunt kwam net op tijd. Vandaag geeft hij zijn emoties en de duisternis een plek op het schilderscanvas. Het einde van zijn boerderij, is niet het einde van zijn verhaal.

Dimitri: Jaren geleden startte ik vanaf nul een boerderij met melkgeiten op. Iedereen verklaarde me voor gek want dat was onmogelijk. Met bloed, zweet en tranen, bewees ik het tegendeel: de boerderij kwam er.

Boer zijn is geen gewone baan. Het vraagt pure liefde en passie voor het vak. De dieren gaan altijd voor. Jarenlang heeft mijn vrouw ons gezin zo goed als alleen draaiend gehouden. Ik was er fysiek wel, maar mijn hoofd en energie waren bij de boerderij. Uitstapjes, een weekje kamperen of familiefeestjes liet ik aan mij voorbij gaan.

Een faillissement, is een enorme klap. Er heersen hardnekkige vooroordelen over. Mensen denken weleens dat failliet gaan een 'gemakkelijke uitweg' is. Dat je egoïstisch je schuldeisers in de kou laat staan. Niets is minder waar. Er is niets gemakkelijks aan loslaten van je levenswerk. Mijn faillissement was geen kwestie van slechte inzet, maar een opeenstapeling van brute pech. Slopende ziektes bij de dieren. De kaasmakerij waar ik melk aan leverde die op de fles ging. Je vangt die klappen zo lang mogelijk alleen op tot de grens is bereikt.

Het afgelopen jaar stond in het teken van overleven. Niemand merkt van buitenaf je psychische problemen op. Het is onbeschrijfelijk hoe je ook fysiek aftakelt wanneer je mentaal volledig op bent. Gelukkig heb ik hulp gezocht en gekregen van Boeren op een Kruispunt. Zij hebben me bijgestaan waar ze konden. Via hen kreeg ik hulp van een psychologe.

Dit is een herstelproces van heel lange adem. Ik ben nu ongeveer een jaar buiten strijd. Ik neem het dag per dag. Soms zijn het dagen van diep verdriet, soms gaat het wat beter. Door de gesprekken met de psychologe ben ik begonnen met kunstschilderen. Zonder opleiding, puur vanuit het gevoel. Op het doek kan ik mijn emoties en de duisternis loslaten. Het schilderen geeft me een stem wanneer woorden tekortschieten.

Waar ik vroeger de tijd niet had, maak ik nu bewust ruimte voor ons gezin. Ik ben er weer voor mijn vrouw en ik geniet intens van onze vier kinderen, die ik nu écht zie opgroeien. Dit faillissement was het einde van mijn geitenboerderij, maar het opende ook een deur naar mezelf. Ik heb destijds bewezen dat ik vanuit het niets iets prachtigs kon opbouwen toen niemand erin geloofde. Die veerkracht zit nog steeds in mij. Nu op het canvas, en straks in de toekomst. Stap voor stap, dag per dag.