Jij ziet mij lopen en je denkt dat je weet wie ik ben. Maar je hebt geen idee.
Je weet niet hoe het voelt om hoogzwanger op straat te worden gezet. Je weet niet wat het is om te verdrinken in de donkerste dieptes van een postnatale depressie, terwijl de wereld gewoon doordraait.
Je weet niet wat het betekent om alles—maar dan ook écht alles—helemaal alleen te moeten doen. Ontrafelen van elk financieel raadsel, zorgen voor elke maaltijd, troosten van elk verdriet ...
Geen vader die bijspringt. Geen familie die de kinderen opvangt. Geen vangnet. Geen schouder om op te huilen.
Ik ben de vader, de moeder, de rots en de beschermer in dit huis.
Als jij mij nu ziet leven van een uitkering, durf dan niet te zeggen dat ik profiteer. Deze uitkering is de reddingsboei die mij en mijn kinderen boven water heeft gehouden toen we de diepte werden in geduwd.
Maar ik weiger om slachtoffer te blijven. Mijn verleden heeft mij niet gebroken. Het heeft mij van staal gemaakt.
Kijk naar mijn kinderen. Zij hebben geen vader, maar ze hebben wél een moeder die laat zien wat onverwoestbare liefde is. Zij zien een mama die haar eigen tranen droogt, haar boeken opent en gaat studeren.
Ik knok voor mijn diploma Secundair Onderwijs en studeer tegelijkertijd voor Medisch Assistent. Ik bouw op eigen kracht, met bloed, zweet en tranen, aan een veilige toekomst voor ons drieën.
Aan iedereen die snel oordeelt: Jij kent mijn strijd niet. Mijn kinderen zien geen zwakte, zij zien een koningin die alles alleen heeft geflikt.
Mijn kinderen zien geen 'profiteur'. Zij zien een moeder die op de knieën is gedwongen door het leven, maar weigerde te blijven liggen. Zij zien een vrouw die van absolute nul, zonder enige hulp, op eigen kracht een toekomst uit de grond stampt.
En ik ga mijn kinderen het mooiste leven geven dat ze verdienen.
~ Nathalie, dappere deelneemster Onderbelicht Erpe-Mere en Lede
